Η πλειονότητα του πληθυσμού είχε δαιμονοποιηθεί: απλοί άνθρωποι που δούλευαν, είχαν στοργικές συζύγους και παιδιά και πήγαιναν στην εκκλησία χαρακτηρίζονταν «φασίστες», ή «προνομιούχα λευκά αρσενικά», η παραδοσιακή χριστιανική θρησκεία τους  έπεφτε σε δυσμένεια και εξοβελιζόταν από τον δημόσιο χώρο, οι φυσιολογικές σχέσεις μεταξύ των φύλων τοποθετούνταν υπό αρνητικό φωτισμό, η ομοφυλοφιλική προπαγάνδα απλωνόταν όπως η κομμουνιστική στις μέρες του Μπρέζνιεφ, οι σχέσεις των γονέων με τα παιδιά τους αποσυντονίζονταν και συνηθισμένες λέξεις γίνονταν απαγορευμένες.
«Φρασεολογία μίσους» έγινε το κορυφαίο έγκλημα της ΝΤΠ. «Φανατικός», ήπιος όρος που άλλοτε χρησιμοποιούσαν για τους ηλικιωμένους συνταγματάρχες, έγινε η χειρότερη ταμπέλα που μπορούσες να κολλήσεις  σ’ έναν άνθρωπο, ενώ τα θανάσιμα αμαρτήματα γινόντουσαν ανεκτά ή και ενθαρρύνονταν. Ο «αντισημιτισμός» έγινε ένα ασυγχώρητο έγκλημα, και  εβάρυνε  ακόμη και όσους κατέκριναν την Τζάνετ Γιέλεν ( διοικητή της Ομοσπονδιακής Τράπεζας), την Γκόλντμαν Σακς και τους Τάϊμς της Νέας Υόρκης. Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ μίλησε εναντίον των διεθνών τραπεζιτών/χρηματιστών, η A.D.L ( ΄Ενωση κατά του αντισημιτισμού και του μίσους) ούρλιαξε για «αντισημιτισμό», παρά το γεγονός ότι δεν αναφέρθηκε καθόλου σε Εβραίους, επειδή ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί οι διαχειριστές χρήματος. Η  λέξη «απληστία» τέθηκε σε πλήρη αχρησία, μολονότι ξέρουμε ότι πρόκειται για την αμαρτία μητέρα όλων των αμαρτιών. Προφανώς και η «απληστία» έγινε μια λέξη μίσους…
Ο Εβραϊκός Αιώνας τελείωσε.
(Σημ:Πρόκειται για το παραλειπόμενο κεφάλαιο, ειδικότερου ενδιαφέροντος).
Σώζοντας την Ευρώπη
Για τους Δυτικοευρωπαίους η νίκη του Τραμπ είναι το ίδιο σημαντική όπως ήταν η ονομασία του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ για τους πληθυσμούς της   Ανατολικής Ευρώπης. Τα αμερικανικά στρατεύματα στρατοπεδεύουν ακόμη στην Ευρώπη, αλλά το ηθικό έει εκπνεύσει. Η Ευρώπη τείνει να γίνει ανεξάρτητη, λίγο πριν διαβεί το σημείο χωρίς επιστροφή. Το πρόβλημα είναι ότι τόσα χρόνια αμερικανικής κηδεμονίας υποδούλωσαν την ευρωπαϊκή ηγεσία. Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί  εκπαιδεύτηκαν να κυβερνούν εν ονόματι του ΝΑΤΟ και με την άδεια των ΗΠΑ. Η εθνικιστική Δεξιά έχει φιλοδοξίες αλλά όχι και σοβαρούς ηγέτες εθνικού αναστήματος (με την εξαίρεση της Γαλλίας.)
΄Ενας Ρωσοαμερικανός καθηγητής συγκρίνει την επικείμενη απελευθέρωση της δυτικής με την απελευθέρωση της ανατολικής Ευρώπης, πριν 27 χρόνια. «Το μονοκομματικό σύστημα που είχε η Δύση μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής ΄Ενωσης τελειώνει. Το ίδιο και η κυριαρχίας της μοναδικής ιδεολογίας των  υψηλών κηρυγμάτων».Πράγματι, όπως στη Σοβιετική ΄Ενωση, το πολύ-κομματικό σύστημα είχε ουσιαστικά καταργηθεί στην Ευρώπη.
Δεν υπήρχε διαφορά ανάμεσα σε «αριστερά» και «δεξιά», καθώς τα δύο κόμματα έγιναν όμοια, ανταγωνιζόμενα ποιο θα δείξει μεγαλύτερο πάθος στο αγκάλιασμα των μεταναστών, στην καταπολέμηση του «αντισημιτισμού», στην καταγγελία των προνομίων του λευκού άνδρα, στην επιβολή της λιτότητας, στον ακρωτηριασμό του κοινωνικού κράτους, στην περικοπή θέσεων παραγωγικής απασχόλησης, στον περιορισμό της εκκλησίας, στη  μεγαλύτερη χρηματοδότηση  πλουσίων τραπεζιτών, στο μάδημα των εργαζομένων και  στην ενίσχυση των υπηρεσιών ασφάλειας και του Νατοϊκού στρατού.
Αυτή η διαδικασία άρχισε μετά τον 2ο Π.Π., όταν η Ευρώπη διχοτομήθηκε και υποδουλώθηκε. Η Δυτική Ευρώπη έγινε ολοκληρωτικά αποικία των ΗΠΑ, ενώ η Ανατολική Ευρώπη υποδουλώθηκε στη Σοβιετική ΄Ενωση. Οι αποικιστές της Δυτικής Ευρώπης, οι οικοδόμοι της Νέας Παγκόσμιας Τάξης από τις ΗΠΑ       -δυσκολεύομαι να τους πω «Αμερικανούς», επειδή πολλοί από αυτούς ήσαν μετανάστες από την Ευρώπη που χρησιμοποίησαν τις ΗΠΑ σαν εργαλείο για να δημιουργήσουν την Παγκόσμια Κυβέρνηση. Γι’ αυτούς η νίκη του 1945  ήταν η μεγάλη ευκαιρία για να συντρίψουν τις εθνικές δυνάμεις και να προωθήσουν πολιτικούς υποχείρια για την εφαρμογή των σχεδίων τους.
Μετά την σοβιετική αποχώρηση το 1990 οι άνθρωποι της Νέας Παγκόσμιας Τάξης κατέκτησαν ολόκληρη την Ευρώπη. Ο έλεγχος έγινε πλήρης, ο ριζοσπαστικός φεμινισμός και τα δικαστήρια ανηλίκων κατέστρεψαν  την ευρωπαϊκή οικογένεια. Η  ίδια η αντίληψη της πατρότητας και της μητρότητας είχε απονομιμοποιηθεί, εκατομμύρια μεταναστών μεταφέρθηκαν στην Ευρώπη για ν’ αντικαταστήσουν τους πληθυσμούς της και κάθε αντιρρησίας  χαρακτηριζόταν ναζιστής.
Οι Γερμανοί είναι μια ειδική περίπτωση: Μετά τους τρομερούς βομβαρδισμούς του 1945 και την εντατική διδασκαλία του Ολοκαυτώματος, καταλήφθηκαν από μια υπερβολική μορφή αισθήματος ενοχής. ΄Ετσι λύγισαν και  έγιναν υπάκουοι δούλοι.*
Τώρα δεν θέλουν ν’ αποχωρισθούν από τους Αμερικανούς αυθέντες τους. Η Μέρκελ υποσχέθηκε στον Ομπάμα να διατηρήσει τη φλόγα αναμμένη μέχρι την επάνοδό του, στο τέλος της θητείας του Τραμπ.
Αυτό μου θυμίζει την αποχώρηση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τη Βρετανία. Ενώ οι ρωμαϊκές λεγεώνες είχαν επιστρέψει, οι ντόπιοι άρχοντες ισχυρίζονταν πως κυβερνούν εν ονόματι της Ρώμης. Μπορεί αυτή η απάτη να ξαναδοκιμασθεί στην Ευρώπη, με τη σκιά των Αμερικανών αντί των Ρωμαίων, μέχρις ότου οι Ευρωπαίοι βρουν νέους ανεξάρτητους ηγέτες.
ΟΙ Ρώσοι είναι περιχαρείς αλλά προσεκτικοί
Οι Ρώσοι είναι ευτυχείς με τη νίκη του Τραμπ, αλλά δεν είναι σίγουροι ακόμη. Είναι δυνατόν να έχει συμβεί; Δεν τους απατούν τα μάτια τους; Όπως και νάχει η Τραμπομανία δεν  είναι μακριά. Εάν ο Τραμπ φθάσει στην ανάληψη του αξιώματος, εάν κρατήσει τους νεοσυντηρητικούς και τους πολεμάρχους της  Ουάσιγκτων έξω από σημαντικά αξιώματα, θα έχει τη ρωσική αρκούδα να πίνει νερό απ’ τη χούφτα του. Και αυτό θα μπορούσε να λύσει πολλά από τα προβλήματα του κόσμου, από τη Μέση Ανατολή ως την Ανατολικήν Ευρώπη.
Εάν ο Ντόναλντ Τραμπ είναι η καθυστερημένη απάντηση στην ειρηνευτική πρωτοβουλία του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, θα μπορούσε να επαναπατρίσει τα αμερικανικά στρατεύματα και ν’ αρχίσει έτσι μια χρυσή εποχή για την ταραγμένη  ανθρωπότητα
Στο μεταξύ θα πρέπει να είμαστε ευτυχείς με την επικείμενη απόσυρση  απάνθρωπων σχεδιασμών, με τον τερματισμό της φιλελεύθερης τυραννίας, το τέλος της μαζικής μετανάστευσης και με την προσπάθεια ανόρθωσης της κατεστραμμένης υφής της κοινωνίας μας.
*Σημ.Μτφρ: Λάθος διάγνωση του Ισραήλ Σαμίρ. Τόσο η Μέρκελ όσο και ο «σοσιαλιστής» Στάϊνμάγιερ, απλώς  παριστάνουν τους  αδελφικούς συμμάχους των Αμερικανών, επειδή ο ρόλος αυτός τους εξασφαλίζει  την Νατοϊκή στολή κάλυψης των δικών τους  παραδοσιακών σοβινιστικών σχεδίων  (Drang nach ¨Οsten), τα οποία θα έμεναν προκλητικά ακάλυπτα σε περίπτωση αναδίπλωσης η και διάλυσης του ΝΑΤΟ. Το αποδεικνύουν τα πεπραγμένα τους  στην Ουκρανία, μεταξύ άλλων.